De kapel van Hendrik VII, ook wel bekend als de Lady Chapel, bevindt zich aan de oostkant van Westminster Abbey en is een getuigenis van de Engelse geschiedenis.

In het midden van de kapel staat het majestueuze graf van Hendrik VII en zijn vrouw, Elizabeth van York.

Hun zoon, Hendrik VIII, ook bekend als Blauwbaard, ligt hier niet begraven. Hij is begraven in de St. George's Chapel in Windsor Castle.

Het echtpaar wordt omringd door de graven van Margaret Beaufort, de moeder van Hendrik VII, hun kleindochters Maria Tudor, Elizabeth en Margaret Douglas, en hun kleinzoon Edward VI.

Ook aanwezig is hun achterkleindochter Maria Stuart, die trouwde met hun achterkleinzoon Hendrik (Lord Danley), de zoon van Margaret Douglas.

Hun achter-achterkleinzoon, Jacobus I, is hier ook begraven met zijn vrouw, Anna van Denemarken.

De hele familie Tudor rust hier eindelijk in vrede, na een lange en tragische geschiedenis.

Elizabeths moeder, Anne Boleyn, werd op bevel van haar vader, Hendrik VIII, onthoofd wegens overspel. Maria Stuart werd ervan beschuldigd de moord op haar echtgenoot, Lord Danley, te hebben bevolen. Zij werd op haar beurt onthoofd op bevel van Elizabeth, die haar ervan verdacht de troon te willen grijpen.

De kapel van Hendrik VII, gebouwd tussen 1503 en 1519, heeft een gedurfd waaiergewelf. De gebeeldhouwde eikenhouten koorbanken tonen de symbolen van de Tudor-dynastie. Elk detail, van de middeleeuwse vloer tot de stenen pendentieven, vertelt het verhaal van een zoektocht naar koninklijke roem.

Sinds 1725 is de kapel verbonden aan de Orde van het Bad. De banieren van de ridders hangen er nog steeds, als teken van hun voortdurende ceremoniële rol.